woensdag 28 februari 2018

Recensie: Potion Explosion: the Fifth Ingredient

Het gaat goed met de Potion Explosion universiteit! Het leerlingenaantal groeit en dus is er ruimte om extra vakken aan te bieden en nieuwe docenten aan te trekken. Er worden zelfs speciale vakken voor vergevorderde studenten aangeboden die aan de slag mogen met complexere ingrediënten voor nog meer uitdagingen. Als dat maar goed gaat!

De uitbreiding van Potion Explosion bestaat uit een aantal nieuwe opdracht-kaarten (de potions), professor-tegels, nog wat extra fiches en natuurlijk het vijfde ingrediënt (ghost-ectoplasma). Je kan zelf kiezen welke elementen je aan een potje Potion Explosion toevoegt. De basis van het spel blijft verder precies hetzelfde (lees hier de recensie als je het spel niet kent).

Er zitten vier nieuwe potions in de uitbreiding die alle vier een nieuwe bonus-actie introduceren. Zo mag je met de Chameleonic Varnish alle knikkers van een bepaalde kleur in je hand gebruiken voor een andere kleur. Met twee van deze drankjes, breng je het vijfde ingrediënt (ghost-ectoplasma) in het spel. Dit zijn witte knikkers die iedere kleur aannemen die je wilt (het zijn jokers). Deze knikkers gooi je als een drankje af is ook gewoon terug in de ingrediënten-mixer waardoor daar gedurende het spel steeds meer van deze lekkere joker-ingrediënten opduiken.

In het spel zitten verder nog zeven professor kaarten. Iedere professor introduceert een extra regel die je extra mogelijkheden of juist extra uitdagingen biedt. Zo is Albedus Humblescore zijn leerlingen goed gezind en mag je een hulp van de meester fiche (wat twee strafpunten aan het eind van het spel oplevert) afleggen als je twee knikkers uit je hand inlevert. Maar Gideon Prisssyman is bijvoorbeeld duidelijk niet zo dol op zijn leerlingen. Als je tijdens zijn les een ingrediënt op de tafel laat vallen, dan krijg je een straf-fiche dat aan het eind van het spel een strafpunt oplevert.









...en de waardering

Potion Explosion is een leuk, vlot familiespel. Als je dit op tafel zet, weet je zeker dat mensen even komen kijken en aan de knikkers willen zitten. De uitbreiding laat de kern van het spel in stand en voegt alleen wat kleine mogelijkheden voor variatie toe. Zeker als je Potion Explosion vaak gedaan hebt, dan is het leuk om met nieuwe potions te spelen. De professoren geven het spel ook een kleine, maar leuke twist. Als je Potion Explosion leuk vindt, dan vind je de uitbreiding vast ook leuk. Maar als je Potion Explosion niet leuk vond, dan voegt de uitbreiding ook niets toe waardoor je mening zal veranderen.







Auteur: Lorenzo Silva, Andrea Crespi en Stefano Castelli
Uitgever: Horrible Games, 2017 Aantal spelers: 2-4 Leeftijd: vanaf 8 jaar Speelduur: 30-45 minuten Prijs: circa 35 euro

zaterdag 17 februari 2018

Recensie: Mystery of the Temples

Mystery of the Temples is een spelletje van de Taiwanese uitgever Emperor S4. Ik heb dit spel ongespeeld op Spiel gekocht omdat ik het er zo ontzettend mooi vond uitzien en andere groep die wel een plekje aan een de demo-tafel had bemachtigd, heel positief over dit spel waren. In het spel ben je een avonturier die op zoek gaat naar verborgen tempels om daar magische rune-stenen te verzamelen waarmee je gevaarlijke vloeken kan verbreken.

Aan het begin van het spel wordt het “bord” opgebouwd met kaarten. Op tafel worden 5 grote tempel kaarten in een cirkel gelegd en tussen de verschillende tempels komen telkens 2 wildernis kaarten te liggen. Bij iedere tempel wordt verder nog een stapeltje met rune-stenen kaarten neergelegd. Iedere speler krijgt verder een kaart met een raster er op waarop flonkerende kristallen verzameld moeten gaan worden en waarop een speciale eigenschap staat aangegeven waardoor iedere speler een klein voordeeltje heeft. Ook worden er nog 3 doel-kaarten neergelegd. Er zitten in totaal 6 doel-kaarten in het spel, dus ieder potje heeft een andere combinatie van doelen.

In een spelersbeurt verplaats je telkens je avontuur-meeple maximaal 3 stappen over de cirkel. Je moet daarbij kiezen of je door de wildernis trekt (en dus de tempel-kaarten overslaat) of juist naar de tempels gaat (en dan tel je de wildernis-kaarten niet mee). Helaas mag op elke locatie maar één avonturier staan. Je voert daarna de actie uit die op de kaart waar je op bent geland uit. Vaak betekent dit dat je en bepaalde combinatie van gekleurde kristallen krijgt, maar soms mag je ze ook kristallen ruilen.

Op een tempel kaart mag je ook in plaats van de reguliere actie, een vloek opheffen. Bovenaan iedere tempelkaart staat een spoor van gekleurde kristallen afgebeeld met op de middelste plekken een puntenwaarde er boven. Als je een vloek wil opheffen, dan moet je vanaf de rechterkant of de linkerkant van de kaart de juiste combinatie van kristallen inleveren. Hoe meer kristallen je inlevert, hoe meer punten het je oplevert. Je moet daarbij opletten dat de kristallen op je eigen kristallen-verzamelkaartje ook al netjes in een rijtje lagen. 

Gelukkig zijn er speciale acties die je mag uitvoeren door witte kristallen in te leveren waarmee je de kristallen op je bordje van plek kan veranderen om eventuele plaatsings-problemen op te lossen. Elke vloek kan natuurlijk maar één keer opgelost worden, dus je moet een beetje in de gaten houden waar de andere spelers mee bezig zijn.

Als je een vloek opheft scoor je niet alleen direct punten, maar krijg je ook een rune-stenen kaart. Op elke kaart staat een van de 5 verschillende symbolen die ook op de verschillende locatie-kaarten staan. Vanaf het moment dat je een rune-steen kaart hebt, krijg je iedere keer een leuk bonusje als je naar een locatie-kaart met hetzelfde symbool gaat (bijvoorbeeld extra kristallen). Een van de doelkaarten levert altijd bovendien aan het eind van het spel punten op voor het aantal verschillende rune-stenen kaarten dat je hebt verzameld.

Zodra een speler zijn vijfde vloek heeft opgeheven, wordt de ronde uitgespeeld en is het spel afgelopen. Op dit moment krijg je de punten voor het verschillende aantal rune-steen kaarten dat je hebt. Verder worden de andere twee doelkaarten gewaardeerd. Op deze kaarten staat een bepaalde tempel afgebeeld en de speler die daar de meeste vloeken heeft opgeheven, krijgt nog wat bonuspunten. Wie de meeste punten heeft gescoord, wint natuurlijk het spel.

...en de waardering

Mystery of the Temples is echt prachtig om te zien. De kaarten zijn schitterend geïllustreerd en daar komen dan nog de prachtige flonkerende kristallen bij. Het oog is dus wel blij met dit spel, maar de vraag is of het spellenhart ook harder gaat kloppen van dit spel. En helaas moet ik zeggen dat dat niet het geval is. Begrijp me niet verkeerd: Mystery of the Temples is een leuk, vlot tussendoortje, maar het vonkje magie waardoor een gewoon leuk spel een geweldig spel wordt, ontbreekt. Het spel is allemaal een beetje te recht toe recht aan. Er zijn niet echt veel verschillende strategieën die je kan volgen om het spel echt interessant te maken. De strategische keuzes beperken zich namelijk tot zo veel mogelijk verschillende rune-stenen kaarten verzamelen voor de eindtelling of veel dezelfde om vaak de bonussen te scoren en of je snel kleine vloekjes opheft of dat je gaat voor de grote vloeken waar je langer voor moet sparen maar ook meer punten krijgt. Eigenlijk is iedereen lekker bezig om kristallen te verzamelen en die om te wisselen bij tempels. En soms zit je elkaar daarbij dwars, maar meestal is er genoeg ruimte voor iedereen.







Auteur: Wei-Min Ling
Uitgever: EmperorS4 / Taiwan Boardgame Design
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 20-40 minuten
Prijs: circa 20 euro

woensdag 14 februari 2018

Boek: Tabletop Gaming Manual

Aan het eind van mijn eerste potje Terraforming Mars heb ik aan het eind van het spel een foto gemaakt. De zon stond toen heel laag en daardoor ontstonden er mooie schaduwen op het bord. Ik heb deze foto ook op  Boardgamegeek gezet. Tot mijn verrassing werd deze foto met veel enthousiasme onthaald. De foto kreeg de ene “like” na de andere en heeft zelfs een paar dagen op de startpagina van Boardgamegeek gestaan. Uiteindelijk heeft de foto zelfs zo veel “likes” gekregen dat het de populairste foto van dit spel op Boardgamegeek is geworden. Daar ben ik best een beetje trots op. Maar daar hield het succes van deze foto niet op.

Vorig jaar werd ik via Boardgamegeek benaderd door Matt Thrower. Hij vertelde dat hij bezig was met een boek over bordspellen en vroeg of hij mijn foto van Terraforming Mars mocht gebruiken. Ik heb hier toestemming voor gegeven. Daarbij vroeg ik wel of ik dan ook een presentie-exemplaar van het boek kon krijgen. Hij zou dit aan zijn uitgever vragen. Ik hoorde vervolgens maanden lang niets meer, totdat ik begin februari van dit jaar post had. Ik had het boek toegestuurd gekregen. Snel bladerde ik het boek door op zoek naar mijn foto. Op bladzijde 58 vond ik de foto. Ik had nooit gedacht dat er ooit nog eens een foto die ik heb gemaakt in een boek zou eindigen.

De Tabletop Gaming Manual is geschreven door Matt Thrower. Matt is zelf een echte spellengek en schrijft dus met veel liefde over spellen. Matt beschrijft aan het begin van het boek dat zijn liefde voor spellen is begonnen met de aankoop van een boek over Dungeons & Dragons en andere spellen. Al snel kocht hij zijn eerste Dungeons & Dragons manual en werd hij de spellenwereld ingezogen. Inmiddels speelt hij alles wat los en vast zit en met zijn boek hoopt hij mensen te besmetten met het spellenvirus door ze te vertellen over alle dingen waar spellengek zich mee bezig houdt.

Het boek bestaat uit 9 hoofdstukken en in elk hoofdstuk wordt een spotlight op een bepaald aspect van de spellenwereld gezet.

De eerste twee hoofdstukken gaan in op geschiedenis van spellen. In het eerste onderzoek gaan we heel ver terug in de tijd, naar de spellen die bij archeologische opgravingen zijn gevonden. Een groot aantal bekende en vooral minder bekende spellen passeert hier de revue. Het tweede hoofdstuk gaat in op de geschiedenis van de moderne spellen. Veel van deze spellen zijn terug te voeren op de oorlogsspellen die sinds de 19e eeuw worden gespeeld. Een voorbeeld van een spel dat schatplichtig is aan wargames is gek genoeg Dungeons & Dragons. En vervolgens is Dungeons & Dragons weer een inspiratiebron geweest voor hele generaties spellen die daarna weer kwamen.

Het derde hoofdstuk behandelt verschillende manieren waarop je spellen in groepen kan delen. Zo kan je een onderscheid maken in bordspellen, role playing games en miniatuur spellen maar je kan spellen nog verder in groepen opdelen door ze in te delen naar spelmechanisme (zoals werkverschaffingsspellen of coöperatieve spellen). In dit hoofdstuk geeft de auteur ook suggesties voor spellen die de beginnende spellengek zou kunnen proberen. Hij geeft helaas niet heel veel informatie over de spellen die hij noemt.

In het vierde hoofdstuk gaat de auteur in op waar en met wie je spellen kan doen. Dit varieert van solo-spellen thuis tot het bezoeken van spellenbeurzen. In dit hoofdstuk wordt ook aandacht besteed aan de vele mogelijkheden om online spellen te doen, variërend van apps op je smartphone tot speciale websites waar je een groot aantal bordspellen kan spelen tegen andere online spelers.

Het vijfde hoofdstuk vond ik zelf het leukste hoofdstuk om te lezen. In dit hoofdstuk gaat Matt in op waar je spellen kan kopen en hoe je ze vervolgens kan bewaren. Voor ervaren spellengekken is dit we gesneden koek, maar voor beginners staan er echt wel wat goede tips tussen. Vooral de informatie over het bestaan van verschillende edities van spellen is denk ik heel nuttig. Verder staan er veel suggesties in over hoe je zuinig met je spel kan omgaan (bijvoorbeeld door sleeves om je kaarten te doen of spellen op hun zijkant in de kast te zetten) of handig kan bewaren zodat ze snel op tafel staan (het gebruik van bakjes en zakjes).

In het zesde hoofdstuk staat het verfraaien van spellen centraal. Denk hierbij aan het aanschaffen of maken van speciale pionnen, muntjes of extra mooie uitvoeringen van spellen. Als je echt bakken met geld hebt, dan kan je zelfs speciale spellen-tafels kopen om op te spelen. Maar ook voor de kleine portemonnee staan er tips in het boek (denk aan mooie kralen die je als grondstof kan gebruiken).

Het zevende hoofdstuk van het boek heb ik overgeslagen. In dit deel van het boek gaat het namelijk over het schilderen van de miniaturen van spellen. Op Boardgamegeek zie ik soms de meest prachtig geschilderde miniaturen voorbij komen. Een spel kan dus zeker opfleuren van een goede schilderbeurt. Ik schat mijn artistieke prestaties op dit gebied alleen niet te hoog in en dus heb ik me nooit aan deze tak van onze spellensport gewaagd.

Het achtste hoofdstuk heb ik schuin doorgelezen. In dit hoofdstuk staat de wiskunde en statistiek (kansberekening) achter de spellen centraal. Dit vind ik zelf niet bijster interessant en bovendien was ik met een groot deel van de besproken onderwerpen al bekend. Ik weet dat er spelers zijn die het heerlijk vinden om alles door te rekenen, maar ik hoor niet bij die categorie. Ik reken echt soms wel iets door, maar maak ook graag gebruik van mijn intuïtie en onderbuik.

Het laatste hoofdstuk geeft een paar tips over het zelf ontwerpen van spellen en waarschuwt je vooral dat het niet makkelijk is om een eigen spel te bedenken. Veel spellenliefhebbers dromen er van om ooit hun eigen naam op een succesvol spel te zien staan, maar het is maar voor weinig mensen weggelegd om deze droom te laten uitkomen.

Matt heeft een prettige en toegankelijke schrijfstijl, waardoor het boek lekker wegleest. Het boek is in het Engels geschreven en staat vol met prachtige kleurenfoto’s (waaronder die van mij). Het boek behandelt een groot aantal onderwerpen. Dit betekent automatisch ook dat het boek vaak niet heel erg de diepte in gaat, maar meer een eerste blik geeft op een bepaald aspect van onze hobby. Als de vonk dan overslaat, kan je altijd op zoek gaan naar meer informatie over het schilderen van miniaturen, hoe je je eigen spel uitgeeft of wat dan ook.

Naam: Tabletop Gaming Manual
Auteur: Matt Thrower
Uitgever: Haynes
Prijs: £
23 (britse ponden bij amazon)


woensdag 7 februari 2018

Recensie: Wild West Shepherds

Wild West Shepherds is een spelletje in de traditie van Machiavelli. De spelers kiezen namelijk, net als in deze beroemde voorganger, namelijk eerst een geheime rol en daarna worden de rollen uitgevoerd. Dit keer moet je alleen geen gebouwen bouwen, maar verdien je punten met schapen, wolven en wolven in schaapskleren.

Aan het begin van iedere ronde worden vier kaarten gedekt op tafel gelegd. Op deze kaarten staan (meerdere) schapen, wolven, schapen in wolfskleren of een lege weide. De startspeler is iedere ronde de hoofdman. De andere kaarten worden geschud en om de beurt krijgen alle spelers de keus uit twee van deze kaarten en kiezen ze er een rol (bijvoorbeeld de jager, priester of Turkey Mama).

Vervolgens bekijkt de hoofdman twee van de vier op tafel liggende kaarten (maar niet de vierde die is altijd geheim) en vertelt hij naar waarheid hoeveel wolven er op deze kaarten staan. Nou ja, behalve dan als hij een wolf in schaapskleren treft dan kan het zijn dat hij “per ongeluk” de wolf voor een schaap aanziet. En ook als er heel veel wolven op de kaarten staan (drie of meer), dan kan het zijn dat de hoofdman van schrik verkeerd telt (en 0,1 of 2 zegt).

Vervolgens zijn de spelers aan zet. Om de beurt mag iedere speler één kaart bekijken (maar weer niet de vierde) en vervolgens moet je je cowboy-meeple op een kaart neerzetten. Kaarten waar een cowboy op staat, mogen niet meer door de andere spelers bekeken worden. Als laatste zet de hoofdman ook zijn cowboy in.

Vervolgens mogen sommige van de karakters hun actie uitvoeren. Zo mag de verzekeringsagent proberen aan een van de andere spelers op het veld waar hij staat een verzekering verkopen door goed te raden wat er op de kaart (schaap, wolf of weide). Als de verzekeringsagent slaagt in zijn verkoop dan mag hij met 3 schapen naar huis. De speler die de verzekeringspolis heeft gekocht, heeft een mooie polis die je later in het spel kan inzetten als je door de wolf wordt aangevallen. En net als met veel verzekeringen is het maar zeer de vraag of je die verzekering nodig gaat hebben.

Vervolgens worden om de beurt de vier kaarten opengedraaid en afgehandeld. Eventuele schapen worden eerlijk verdeeld over de verschillende spelers. Nou ja, eerlijk…. Dat hangt er maar net van af wie er staan. Turkey Mama doet namelijk niet aan delen en neemt altijd alle schapen mee. Als er een wolven op de kaart staan, dan moeten alle spelers net zo veel schapen inleveren als er wolven op de kaart staan. Nou ja, behalve natuurlijk als je de jager bent want die scoort juist punten als hij bij een wolf staat. Als een weide op de kaart staat dan krijgt niemand wat. Niemand behalve de priester dan natuurlijk, die vind altijd al wel twee schapen om aan zijn kudde toe te voegen. En zo heeft iedere rol zijn eigen krachten.

Zodra ten minste één speler 11 of meer schapenfiches heeft verzameld, is het spel afgelopen. De speler met de meeste fiches wint het spel.

...en de waardering

Wild West Shepherds is een toppertje voor groepen. De verschillende rollen zijn heel grappig, maar zitten ook slim in elkaar. Afhankelijk van wie je bent wil je juist bij schapen, wolven of op een lege weide staan en sta je liever alleen of juist bij anderen. Doordat je maximaal 1 kaart mag bekijken, moet je op basis van wat je weet (de kaart die je gezien hebt en wat de hoofdman heeft gezegd) in combinatie met waar de andere spelers hun cowboys plaatsen proberen jouw cowboy optimaal neer te zetten. Soms lukt dat, maar vaak ook niet. En dat zorgt dan weer voor heel veel hilariteit.

Het is jammer dat dit spel in Nederland waarschijnlijk niet of nauwelijks te krijgen zal zijn, want dit spel verdiend een groter publiek. Het spel kan je online te bestellen op de site van Taiwan Boardgame Design (houd daarbij wel rekening dat je ook invoerrechten en belastingen moet betalen). Verder is het misschien volgend jaar ook weer bij hun stand op Spiel te kopen.







Auteur: Martin Kuan
Uitgever: Wild Boys Studio/Taiwan Boardgame Design
Aantal spelers: 4-7
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: circa 30 minuten
Prijs: 20 euro

zaterdag 3 februari 2018

Maandoverzicht: januari 2018 (Dagmar)


Ik begin er zo langzamerhand aan te wennen dat iedere maand een geweldige spellenmaand is. De afgelopen maand was het ook weer raak, 45 keer kwam er een spel op tafel. Het jaar begon goed met een spellendagje met Peter Hein, Anton, Roger en Frank (zeg maar een soort Spiel-reünie), een Spellenpret-dag en een bezoekje van mijn spellenminnende vriendin B.

Mijn meest gespeelde spel was Charterstone. Niek en ik waren in december met dit spel begonnen en hebben het in januari uitgespeeld. Zoals jullie in mijn recensie al hebben kunnen lezen ben ik er niet super enthousiast over. Maar dat neemt niet weg dat ik het spel met plezier heb gespeeld, ik denk alleen dat het voor een verwende veelspeler net wat te weinig om het lijf heeft en daarom tegenvalt.

Gelukkig stond deze maand ook Pandemic Legacy Season 2 weer op het programma. We begonnen vol goede moed aan februari. Ik vind Season 2 echt een stukje pittiger dan Season 1. In februari ging het lang best aardig, totdat het toch in eens heel snel minder goed begon te gaan. Maar door slim te spelen wisten we het tij te keren en was de overwinning binnen handbereik. Het enige wat mis kon gaan was dat we een hele ongelukkige combinatie van infectie-kaarten konden trekken. Jullie voelen het vast al aankomen: het ging mis. Als we deze infectie-fase hadden overleefd, dan hadden we de volgende beurt het spel kunnen winnen, maar helaas. De tweede keer wisten we meer grip op de situatie te houden. Ik wil niet zeggen dat het makkelijk ging (het spel is echt pittig), maar door slim te spelen wisten we dit keer de winst wel binnen te slepen en hadden we zelfs nog een behoorlijke veiligheidsmarge. Ik kijk nu al uit om verder te spelen.

Ik speelde deze maand 7 spellen voor het eerst. Van deze spellen speelde ik er één ook meteen voor het laatst, maar dat was wel meteen de leukste van de nieuwe spellen. Het gaat dan natuurlijk om Exit: de verlaten hut. Ik had afgelopen zomer met Niek al een spel uit de Exit serie gespeeld (namelijk De grafkamer van de farao) en dat was me toen slecht bevallen. Omdat ik toch veel positieve reacties over deze spellenlijn las en ik andere escaperoom-spellen met veel plezier gespeeld heb, wilde ik deze serie toch nog een keer een herkansing  geven. Ik had mijn vriendin B gevraagd en die wilde het spel wel proberen. En dit keer heb ik me echt kostelijk vermaakt met het Exit spel. We vonden de raadsels leuk en de meeste raadsels konden we ook zonder hulp redelijk vlot oplossen. Na deze positieve ervaring ben ik ook van plan om het laatste deel van deze serie (het geheime lab) nog een keer te gaan spelen. In Duitsland is de serie inmiddels al verder uitgebreid en het zou me verbazen als die spellen niet ook naar Nederland gaan komen.

De afgelopen maand stond Dominion weer een paar keer op tafel. Wat een geweldig spel is dat toch! Het is het eerste spel waarin deckbuilding als mechanisme werd geïntroduceerd. Goed voorbeeld doet goed volgen en inmiddels zijn er vele spellen die dit mechanisme gebruiken. Een van de recente tak aan de deckbuilding-boom is Clank!. Er zijn inmiddels al twee Clank! spellen te krijgen en voor ieder van deze spellen is er ook al een uitbreiding op de markt. Ik speelde de dungeon-crawler variant (de andere speelt zich af in de ruimte). Je bent in dit spel een onderzoeker die in een ondergrond grottenstelsel op zoek gaat naar monsters om te verslaan en schatten. In je hand moet je kaarten verzamelen waar je mee kan lopen, vechten of dingen kopen. Ik had me in het begin van het spel te veel gericht op het verzamelen van geld en ontdekte te laat dat als je niet kan lopen, je dus ook niet op de locaties komt waar je dat geld kan uitgeven. Ik heb me prima met dit spel vermaakt, maar geloof dat ik de voorkeur geeft aan Dominion.

Toen Frank aangaf dat hij Lifeboat meenam naar onze Spiel-reünie, dacht ik dat hij Rette sich wer kann bedoelde, maar dat bleek niet het geval. Lifeboat is een kaartspelletje dat een beetje aan weerwolven doet denken. Alle spelers zijn drenkelingen na een scheepsramp en krijgen in het geheim te horen op wie ze verliefd zijn en aan wie ze een hekel hebben. Tijdens het spel krijg je hulpkaarten (bijvoorbeeld water om te drinken, een reddingsvest om niet te verzuipen of een wapen om mee te vechten), die je eventueel ook andere spelers (bijvoorbeeld je geliefde) kan geven. Bij dit soort spelletjes helpt het altijd erg als je al een beetje weet wat er kan gebeuren dus ons eerste potje was wat chaotisch daardoor. Dit soort spellen komt beter tot zijn recht als je het vaker doet en ik zou er zeker geen bezwaar tegen hebben om dit spel nog eens te doen.

Op de Spiel-reünie kwam ook The Resistence op tafel. Ook dit is een spel uit het Weerwolven-segment. Dit keer speelden Helen en de kinderen van Peter Hein ook mee. In dit spel moeten geheime missies worden uitgevoerd. Een paar mensen hebben de taak om deze missies te verpesten en de rest probeert te voorkomen dat dit gebeurt. Om de beurt mag je een team samenstellen dat op missie gaat. Deze teams moeten alleen goedgekeurd worden door de andere spelers. Als je iemand dus verdenkt die op missie wordt gestuurd, dan moet je het team afkeuren. Ik zat in het team verraders en om geen verdenking op te laden hield ik me dus maar een beetje stil. Maar dat begon op een gegeven moment toch op te vallen waardoor er wat verdenkingen op me begonnen te vallen. Gelukkig deden mijn teamgenoten (Vera en Anton geloof ik) het beter en wisten we succesvol de boel te saboteren en er met de winst vandoor te gaan. Ook dit spel zou ik zonder bezwaar nog eens willen spelen.

Strozzi was een leuk biedspelletje van Knizia. In dit spel heb je een aantal fiches waar je schepen mee kan kopen. De schepen brengen verschillende goederen naar verschillende steden en iedere stad wordt apart gewaardeerd. Je weet alleen van te voren niet welke schepen er gaan komen. Bij ieder schip dat je kiest vraag je je dus af of je voor hetzelfde fiche niet later een beter schip kan kopen. Maar als je wacht loop je het risico dat je spijt hebt om wat je aan je neus voorbij hebt laten gaan. Het thema is natuurlijk zo oud als de weg naar Rome (ik ben wel een beetje klaar met handel op de middellandse zee), maar desondanks was het een leuk, vlot spelletje.

Over de weg naar Rome gesproken, deze leidt natuurlijk naar…..Rome. En laat in die stad nou de locatie zijn voor het volgende spel in deze lijst: Tribune: Primus inter Pares. Dit spel ziet er zo ongelooflijk lelijk uit dat het van mij rechtstreeks bij het oud papier had gemogen. Maar daar dachten mijn Spiel-reünie medespelers anders over. Ze vonden het alle vier een geweldig spel en dus kwam het op tafel. En ik moet toegeven: het spel was een stuk beter dan de verpakking. In Tribune zijn de spelers machtige Romeinse families die strijden om de macht (nog zo’n thema waar we echt al genoeg spellen van hebben). Je plaatst om de beurt een poppetje op een van de bekende locaties in Rome die op het bord staan afgebeeld. Soms krijg je wat op zo’n locatie (bijvoorbeeld geld), soms moet je bieden om iets te krijgen  (handkaarten) en soms kan je dingen ruilen (handkaarten voor punten). Het aantal plaatsen per locatie is beperkt en dus de volgorde van de locaties waar je je mannetjes plaatst is belangrijk. Als dit spel een goede make-over zou krijgen met een mooiere uitvoering en een aansprekender thema, dan zou het nog wat kunnen worden. Het spel is namelijk best ok, maar niet ok genoeg om mijn verlangens om dit spel nog eens te spelen aan te wakkeren.

Het laatste nieuwe spel dat ik speelde was geen nieuw spel, maar een uitbreiding. Niek en ik hebben namelijk een potje Terraforming Mars op de Elysium kant van de Elysium-Hellas uitbreiding gedaan. Deze uitbreiding bestaat alleen uit een nieuw bord waar een ander deel van Mars is op afgebeeld en met andere milestones en awards. Verder is alles hetzelfde gebleven. En aangezien ik Terraforming Mars een topspel vind, vond ik het op een ander bord ook een topspel. Het was weer een zenuwslopend spannend potje. Ik begon heel sterk, maar Niek kwam steeds meer op stoom en wist me in het eindspel te overklassen. Ik hoop dat ik snel de kans krijg om mij te revancheren, want Terraforming Mars verveelt me nog lang niet.