woensdag 27 december 2017

Recensie: Cities of Splendor

Echt goede spellen zijn vaak hele simpele spellen. Die nemen een goed idee en voeren dat perfect uit. Splendor hoort onmiskenbaar tot deze categorie. Dit spel heeft zijn sporen in spellenland inmiddels meer dan verdiend en is geliefd bij het grote publiek. Doordat Splendor zo perfect uitgevoerd is, is er eigenlijk geen ruimte voor een uitbreiding. Het risico is namelijk levensgroot dat alles wat je toevoegt al snel overbodige ballast wordt waardoor de prettige vaart uit het spel wordt gehaald. Ik zou er dan ook heel wat onder verwed hebben dat er voor dit spel nooit een uitbreiding zou uitkomen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan, want het onmogelijke is gebeurd. Afgelopen herfst werd, drie jaar na het origineel, Cities of Splendor gepresenteerd, de niet-verwachte uitbreiding van Splendor. Mijn achterdochtige nieuwsgierigheid was gewekt!

Cities of Splendor is eigenlijk niet eens één uitbreiding, het zijn er zelfs vier. In de doos zitten vier verschillende modules die je toe kan voegen aan het spel. Als je wilt dan kan je zelfs meerdere of alle modules tegelijkertijd aan het spel toevoegen. Alle modules voegen iets kleins aan het spel toe, zonder de kern van het spel aan te tasten. De spelregels van iedere module staan op een apart regelblad van dik papier. Je hoeft dus niet te zoeken in een regelboekje naar waar de regels van de ene module beginnen.

De eerste module heet Steden. In deze module worden de tegels met edellieden uit het normale spel vervangen door drie stadstegels. Op deze stadstegels staan (net als bij de edellieden) aangegeven welke combinatie van kaarten je moet verzamelen om ze te claimen. Nieuw is daarbij dat er ook een puntenaantal staat dat je moet hebben om de kaart te mogen claimen. Het spel is afgelopen zodra de ronde is uitgespeeld waarin tenminste één stadskaart is geclaimd. Als er maar één speler een stadskaart heeft, dan is deze speler de winnaar. Als meerdere spelers een stadskaart hebben, dan wint de speler die van deze spelers de meeste punten heeft het spel.

De tweede module heet handelsposten. Deze handelsposten staan afgebeeld op een apart kartonnen bordje dat bij het spelmateriaal op tafel wordt gelegd. Op dit kaartjes staan vijf verschillende combinaties van kaarten afgebeeld. Als je zo’n combinatie hebt verzameld, dan markeer je de betreffende combinatie met een wapenfiche (iedere speler heeft zijn eigen wapen). Vanaf dat moment mag je het voordeeltje dat bij de combinatie hoort gebruiken (bijvoorbeeld een goudstuk is twee identieke edelstenen waard of je krijgt ook een edelsteen als je een kaart claimt).

De derde module heet forten. Alle spelers krijgen drie plastic forten in een eigen spelerskleur. Op het moment dat je een kaart koopt mag je óf een fort van jezelf op een kaart op het bord zetten óf je mag een fort van een andere speler weghalen. Je mag daarbij nooit jouw fort bij een fort van een andere spelers plaatsen. Kaarten waar een fort op staan mogen vervolgens alleen gekocht worden door de speler van wie het fort er op staat. Als het je lukt om je drie forten op dezelfde kaart te krijgen, dan mag je deze kaart vanaf de volgende beurt kopen zonder dat het je een beurt kost.

De laatste module heet het verre Oosten. Deze module bestaat uit een extra set kaarten. Naast elke rij komen twee extra kaarten te liggen die je op de reguliere manier mag claimen. Deze kaarten leveren nieuwe voordeeltjes op. Zo zijn er kaarten die je eenmalig kan inzetten als twee jokers en kaarten waar niet één maar zelfs twee edelstenen op staan afgebeeld.

…en de waardering

Splendor hebben Niek en ik grijs gespeeld, al moet ik bekennen dat het tegenwoordig niet zo vaak meer op tafel komt. Ik hoopte dat de uitbreiding wat nieuw leven in Splendor zou blazen. Dat is helaas niet helemaal gelukt. Alle modules werken op zich wel (al vind ik de forten uitbreiding niet echt leuk). Ze zorgen er voor dat je niet meer op de automatische piloot speelt en dat je weer even goed moet nadenken over wat je aan het doen bent. Maar ik vind niet dat ze het spel echt leuker maken dan het was. De uitbreidingen zorgen dus voor wat variatie en dat is best leuk als je het spel ontzettend vaak gespeeld heb, maar eigenlijk is het spel leuker zonder deze extra toevoegingen.







Auteur: Marc André
Uitgever: Space Cowboys, 2017
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 30 minuten
Prijs: circa 30 euro

Geen opmerkingen: