woensdag 22 november 2017

Recensie: Majesty

In Majesty heb je de ambitie om koning(in) te worden. Gelukkig staat de troon al een tijdje leeg. Het enige wat je in de weg staat, zijn andere wanna-be’s die (volkomen misplaatst natuurlijk) denken dat niet jij maar zij het meest geschikt zijn om gekroond te worden.  Maar wat jullie denken is allemaal irrelevant, uiteindelijk wil het volk een koning(in) die ze welvaart brengt. Al het andere (zoals tafelmanieren, looks en welsprekendheid) zijn van ondergeschikt belang.

Majesty is een kaartspel waarin je ronde na ronde nieuwe werklieden aanneemt die je op verschillende manieren geld opleveren (daarover zo meer). Wie aan het eind van het spel het meeste geld heeft verdiend, wordt de nieuwe koning(in).

Iedere speler legt 8 locatiekaarten voor zich neer. In het midden van de tafel ligt een stapel met karakterkaarten (de werklieden). Van deze kaarten worden er 6 in een rijtje opengelegd. In je beurt kies je één van deze karakterkaarten. De eerste kaart kan je zo pakken. Maar als je liever een andere kaart wil, dan moet je een meeple op elke kaart leggen die ligt voor de kaart die je pakt. Aan het begin van het spel krijg je 5 meeples (tijdens het spel kan je extra meeples verzamelen). Op sommige kaarten staan twee verschillende werklieden. Bij deze kaarten mag je kiezen op welke manier je ze gebruikt. Vervolgens leg je de kaart die je gekozen hebt bij het juiste gebouw (de molenaar in de molen, de brouwer in de brouwerij, etc.) en krijg je geld.

Op ieder gebouw staat aangegeven op welke manier ze gewaardeerd worden als er een nieuwe werknemer wordt aangenomen. Bij de molen krijg je bijvoorbeeld 2 geld voor iedere molenaar die er werkt. De eerste keer dat je een molenaar kiest krijg je dus 2 geld, maar de volgende keer al vier. Sommige gebouwen leveren niet alleen geld op voor de eigen werklieden, maar ook voor andere. Zo krijg je als je een brouwer bij de brouwerij legt niet alleen 2 geld én een meeple per brouwer die je hebt, maar krijgt ook iedere speler (inclusief jijzelf) die ten minste 1 molenaar heeft ook twee geld (de molenaar pikt natuurlijk een graantje mee van een brouwerij doordat hij het graag heeft geleverd).

Tijdens de strijd om de troon is het natuurlijk best onrustig in het koninkrijk. Het is daarom slim om ook wat bewakers in te huren. Naast de inkomsten die dit oplevert, beschermen ze je ook tegen vijandige ridders. Als iemand namelijk een ridder kiest, dan valt die de andere spelers aan. Als je dan niet minstens net zo veel bewakers hebt als de aanvaller ridders, dan belandt een van je werklieden in het ziekenhuis. Gelukkig kan je een kruidenvrouwtje (ook welk heks genoemd) inhuren om de gewonden te genezen.

Het spel is afgelopen na de 12e ronde. Op dat moment is er eerst nog een eindwaardering. In de eindwaardering krijg je eerst het kwadraat van het aantal verschillende werklieden dat je hebt aan geld uitgekeerd (dus als je vijf verschillende typen werklieden hebt, dan krijg je 25 geld). Daarna wordt nog per type werklied gekeken wie er de meerderheid heeft en wordt ook hier geld voor gegeven. Ten slotte krijg je nog boetes voor werklieden die nog in het ziekenhuis liggen. En wie dan het meeste geld heeft wint het spel. 

De locatie-kaarten zijn dubbelzijdig. De A-kant is net wat makkelijker en vriendelijker dan de B-kant. In de regels raadden ze aan om met A of B te spelen, maar geven ze aan dat je kan experimenteren met onofficiële combinaties van A- en B-kaarten.



...en de waardering

Majesty is een heel licht familiespel. Je hebt het in no-time gespeeld en het heeft een hoog nog-een-keer-gehalte. Het spel is heel simpel: kies een karakterkaart en voer de bijbehorende waardering uit. Het spel vliegt werkelijk voorbij. Dat wil echter niet zeggen dat je er niet bij na hoeft te denken. Het loont namelijk wel degelijk om iets van een strategie te hebben en om in de gaten te houden wat de andere spelers doen. Als je zelf geen wachters hebt en er ligt een ridder, dan is het misschien toch slim om die ridder maar te pakken ook al levert een molenaar in die beurt meer punten op. Ik vind het leuk dat de karakters thematisch op elkaar in werken (de molenaar die ook wat verdient als er meer brouwers komen). Het spel bevat zelfs een beetje humor. Als een dubbel-karakterkaart in het ziekenhuis belandt, dan mag je die kaart als de heks hem geneest van beroep laten veranderen. De tijd in het ziekenhuis is dan een moment voor bezinning geweest. Ineens weet je het: je wilt geen jonkvrouw meer zijn, je wordt een bewaker!

Ik verwacht dat Majesty een breed publiek zal aanspreken. Door de eenvoudige regels en korte speelduur is het heel geschikt voor gezinnen. Ook als je het spel niet kent, dan kan je na een korte uitleg meteen goed meespelen. Voor hardcore spellenliefhebers is het een lekker spellensnackje dat je even kan doen als opwarmer, afsluiter of tussendoortje op een spellenavondje.







Auteur: Marc André
Uitgever: 999 games, 2017
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 7 jaar
Speelduur: 20-30  minuten
Prijs: circa 30 euro

zaterdag 18 november 2017

Recensie: Hanamikoji

Micro-games zijn simpele spellen met weinig spelmateriaal en weinig regels, denk bijvoorbeeld aan Deep Sea Adventure en Love Letter. Veel van dit soort spellen zijn bedacht door Aziatische auteurs. Er wordt wel beweerd dat dit genre uit nood geboren is. De huizen in Azië zijn kleiner dan bij ons in Europa en dus moeten de Aziatische auteurs zich wel toeleggen op het maken van kleine spellen. Hanamikoji is zo’n spelletje dat bestaat uit slechts 28 kaarten en 15 kartonnen fiches. Het spel is inmiddels al 4 jaar oud, maar is dit jaar voor het grote (Westerse) publiek beschikbaar geworden doordat de grote Duitse uitgever Kosmos het in haar assortiment heeft opgenomen.

Hanamikoji is een tweepersoonsspel waarin de spelers restauranteigenaren zijn in de gelijknamige straat in Tokyo. Om de toeristen naar binnen te lokken helpt het erg als je een paar populaire Geisha’s in dienst hebt. Dit klinkt makkelijker dan het is, Geisha’s kan je namelijk niet inhuren bij het uitzendbureau, maar moet je moet ze zien te paaien met mooie cadeaus en aandacht. Iedere Geisha heeft zo haar eigen voorkeuren, de ene dame doe je een plezier met een mooie bos bloemen, de andere wil liever (groene) thee krijgen en een derde laat zich graag verwennen met een elegante waaier. De speler die een Geisha de meeste cadeautjes geeft, weet haar over te halen voor zich te komen werken.

In het midden van de tafel liggen 7 kaarten met daarop de Geisha’s. De Geisha’s hebben waardes van 2 tot 5. Verder ligt er op tafel een trekstapel met 21 cadeaukaarten. Voor de Geisha met waarde 5 zitten 5 cadeaus in de stapel terwijl er voor de Geisha met waarde 2 maar 2 kaarten zijn. Iedere speler begint met een hand met 6 cadeautjes. En ten slotte krijgen de beide spelers 4 actie-fiches die aangeven welke acties ze in iedere ronde moeten uitvoeren.

In je beurt trek je altijd eerst een nieuwe cadeau-kaart en daarna kies je één van je actie-fiches uit en voer je de bijbehorende actie uit. Met het eerste fiche mag je één kaart uitzoeken en die apart leggen voor het eind van de ronde zodat je hem dan bij de bijbehorende Geisha kan leggen. Met de tweede kaart kies je twee kaarten uit die je (zonder ze aan de andere speler te laten zien) uit het spel verwijderd. Met de derde kaart kies je drie kaarten uit je hand uit. De andere speler mag één van deze kaarten kiezen en aan zijn kant bij de juiste Geisha leggen en zelf leg je de andere twee kaarten aan jouw kant bij de Geisha’s neer. Met de laatste kaart kies je vier kaarten en maak je hier twee setjes van twee kaarten van. De andere speler mag weer als eerste een van deze setjes kiezen en je krijgt zelf de andere twee kaarten.

Als beide spelers hun vier acties hebben uitgevoerd liggen er aan elke kant van de Geisha’s acht kaarten. Vervolgens wordt per Geisha gekeken wie haar de meeste cadeautjes heeft gegeven. Deze speler wint deze Geisha voor zich en legt een rond fiche aan zijn kant op de betreffende Geisha kaart. Als aan het eind van de ronde een speler óf 4 Geisha’s voor zich gewonnen heft óf Geisha’s ter waarde van minimaal 11 punten voor zich gewonnen heeft, dan is het spel afgelopen. Als één speler aan één van deze winst-condities voldoet, dan is die speler de winnaar. Als beide spelers aan een winstconditie voldoen, dan wint de speler die Geisha’s ter waarde van minimaal 11 punten voor zich heeft gewonnen.

Als geen van beide spelers er in is geslaagd om voldoende Geisha’s voor zich te winnen dan wordt er nog een ronde gespeeld. De fiches die aangeven wie welke Geisha heeft gewonnen blijven alleen liggen en verschuiven aan het eind van de ronde alleen als de andere speler de Geisha voor zich heeft weten te winnen. Bij gelijkspel blijft het fiche dus gewoon liggen. Dit geeft de tweede ronde weer een hele eigen dynamiek. 

Als ook de tweede ronde geen winnaar oplevert dan wordt er nog een derde ronde gespeeld. Als ook in die ronde geen van de beide spelers aan een winstconditie weet te voldoen, dan wint de speler die aan het eind van die ronde de Geisha’s met de hoogste waarden heeft veroverd (en in geval van gelijkspel is het gewoon gelijkspel).

…en de waardering

Ik ben echt diep onder de indruk van Hanamikoji. Het is ongelofelijk knap hoe ontzettend veel speelplezier je kan hebben met zo weinig regels, zo weinig spelmateriaal en zo weinig beurten. Het spel lijkt heel simpel, maar doordat je maar zo weinig keuzes maakt in een ronde moet elke klap eigenlijk raak zijn. Het komt bijna niet voor dat je een makkelijke, veilige keuze kan maken en zelfs als die keus er is moet je nog afvragen of dat is wat je wilt want misschien valt er nog meer te winnen door een gok te wagen. En dat maakt dat elke keuze tergend lastig is en dus leuk.  Ik kan dan ook niet anders dan om voor dit minimale spelletje vol overtuiging de maximale score te geven.








Auteur: Kota Nakayama
Uitgever: Kosmos, 2013
Aantal spelers: 2
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 10-20 minuten
Prijs: circa 15 euro

woensdag 15 november 2017

Recensie: Azul

Op de laatste editie van Spiel werden meer dan duizend nieuwe spellen gepresenteerd. Het is dan ook een enorme uitdaging voor uitgevers om op de beurs er voor te zorgen dat hun spellen opvallen in de massa zodat zo veel mogelijk spellenliefhebbers aan het eind van de beurs met hun spel naar huis gaan. Er zijn een paar factoren die daarbij helpen, namelijk de reputatie van de uitgever, de reputatie van de spelauteur en het uiterlijk van het spel. Azul is het tweede spel van de uitgever Plan B Games. Dit spel had zijn auteur (Michael Kiesling) en looks in ieder geval al mee en ook de uitgever (Plan B) heeft met Century Spice Road een goede eerste indruk gemaakt. De naam Azul kwam dan ook voor de beurs al op veel verlanglijstjes voor, waaronder op die van mij.

In Azul zijn de spelers tegelzetters die de muren van het koninklijk paleis in de Portugese stad Evora moeten gaan betegelen. De muren moeten voorzien worden van prachtige mozaïeken met vrolijke gekleurde Portugese tegels. De speler die de muur het mooist betegelt, wint het spel.

Iedere speler heeft een eigen spelerbordje voor zich liggen met daarop het patroon van de muur, een aantal rijtjes waar de tegels bewaard kunnen worden en een scorespoor. In het midden van de tafel liggen vervolgens een aantal grote, ronde, kartonnen fiches waarop iedere ronde vier prachtige kunststof tegels worden gelegd.

De spelers mogen om de beurt tegels van de voorraad pakken. In je beurt pak je alle tegels van dezelfde soort van één rondje en de rest van de tegels schuif je naar het midden. In plaats van tegels van een rondje te pakken mag je ook alle tegels van één soort uit het midden pakken (de speler die dit doet krijgt wel een strafpunt, maar is ook startspeler van de volgende ronde). Deze tegels leg je vervolgens op één van de rijtjes op je eigen bordje. Als je meer tegels pakt dan er in een rijtje passen, dan leg je de overtollige tegels onder aan je bordje. Deze tegels leveren aan het eind van de ronde strafpunten op. Als een rijtje nog niet vol is, dan mag je in een volgende beurt er gewoon weer tegels bij leggen (maar ze moeten wel van dezelfde kleur zijn).

Dit gaat net zo lang door totdat alle tegels uit het midden van de tafel zijn verdwenen. De spelers gaan dan om de beurt kijken welke rijtjes ze op hun bordjes hebben vol gemaakt. Van elk rijtje dat vol is, wordt de eerste tegel doorgeschoven naar het juiste plekje op de muur. De rest van de tegels uit dit rijtje gaan naar een aflegstapel. Rijtjes die niet vol zijn, blijven gewoon liggen voor de volgende ronde (die kan je dan af gaan maken).

Iedere keer dat je een tegel neerlegt op de muur scoor je punten. Een losse tegel levert 1 punt op, maar een tegel die onderdeel uitmaakt van een rijtje of kolommetje aaneengesloten tegels, levert net zo veel punten op als het rijtje of kolommetje lang is. En als een tegel zowel onderdeel uitmaakt van een kolom als van een rij, dan scoor je voor beide punten.

Het spel is afgelopen na de ronde waarin ten minste één speler een hele rij van zijn muurtje heeft volgebouwd. Vaak zal dit na 5 ronden het geval zijn, maar soms kan het spel iets langer duren. Aan het eind van het spel worden nog bonuspunten vergeven voor rijtjes en kolommen die helemaal af zijn of voor spelers die alle tegels van één kleur hebben weten te plaatsen in hun muur. Wie daarna de meeste punten heeft wint het spel.

…en de waardering

Met Azul heeft Plan B Games een regelrechte hit in handen. Het spel heeft de magische combinatie van een prachtige vormgeving, kwalitatief hoogwaardig speelmateriaal (met name de tegels), weinig regels, korte speelduur met een aangenaam snufje venijn om het af te maken. Het spel speelt lekker vlot weg en de spelers zijn de meeste tijd lekker bezig om hun eigen bordjes te vullen. Maar je moet daarbij wel op blijven letten wat de andere spelers doen! Je wilt namelijk voorkomen dat je je rijtjes niet af krijgt omdat de juiste tegels op zijn en je dus geen tegels mag doorschuiven naar het muurtje. En tegelijkertijd moet je ook nog zien te voorkomen dat je concurrenten je opzadelen met een enorme stapel tegels die je niet kwijt kan en die dus in je strafpuntenrijtje eindigen. Het spel is vriendelijk genoeg om een breed publiek aan te spreken, maar door het snufje venijn zal het ook bij verwende veelspelers goed in de smaak vallen.








Auteur: Michael Kiesling
Uitgever: Plan B Games
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 30-45 minuten
Prijs: circa 40 euro

dinsdag 7 november 2017

Maandoverzicht oktober 2017 (Dagmar)


Natuurlijk was oktober een goede spellenmaand doordat ik maar liefst 4 dagen naar Spiel toe ging. In totaal kwam er 44 keer een spel op tafel. In mijn blogjes over Spiel hebben jullie al alles kunnen lezen over wat ik daar gespeeld, gekocht, gedaan en gezien heb. Pfff, wat waren dat leuke dagen zeg. Op het moment dat je in de auto richting huis stapt, heb je eigenlijk al spijt dat je weg gaat en kijk je al weer uit naar de volgende editie. Maar zo ver is het nog lang niet. Ik ga me nu eerst eens richten op het spelen van de nieuwe spellen die ik en mijn spellenvrienden hebben gekocht. Ik heb voor november al flink wat spellenafspraken gemaakt, dus ook november gaat een goede maand worden.

Ik ga in dit blogje natuurlijk niet mijn eerste indrukken herhalen van alle spellen die ik voor het eerst op Spiel speelde herhalen. En dus wordt dit een kort maandoverzicht want in de dagen voor Spiel speelde ik maar één ander spel voor het eerst, namelijk de uitbreiding voor Splendor. Ik was van plan om voor Spiel geen spellen te kopen, maar toen ik deze in de spellenwinkel vlak bij mijn werk zag liggen, hoefde ik geen twee tellen na te denken voor ik met dit spel naar de kassa liep. 

Cities of Splendor is de eerste echte uitbreiding voor Splendor (de promotegels die wel zijn uitgedeeld vind ik geen echte uitbreidingen). De kracht van Splendor is dat er niets te veel in het spel zit. Het spel is extreem gestroomlijnd en speelt daardoor heerlijk vlot. Ik vroeg me dan ook af of het spel wel op zou klappen van een uitbreiding omdat dat per definitie betekent dat je iets aan het spel toevoegt. Maar omdat ik Splendor ook een beetje grijs gespeeld heb, wilde ik de uitbreiding toch graag proberen. De uitbreiding blijkt te bestaan uit vier verschillende mini-uitbreidingen die ieder iets kleins aan het spel toevoegen, zoals een andere eindconditie of een nieuwe manier om tegels te reserveren. De veranderingen zijn klein genoeg om het spel niet op zijn kop te zetten, maar hebben toch genoeg impact om je van de automatische piloot af te halen. Je moet echt weer even nadenken over hoe je het spel gaat aanpakken en dat is positief. Mijn eerste indruk is dus voorzichtig positief. Splendor heeft echt geen uitbreiding nodig, maar als je het spel echt grijs gespeeld hebt dan geeft een snufje uitbreiding het spel toch wel een lekkere boost.


maandag 6 november 2017

Spiel 2017: de laatste losse eindjes

In de blogjes van de afgelopen dagen heb ik al veel verteld over wat ik op Spiel allemaal gespeeld, gekocht, gedaan en gezien heb. Maar ik heb toch nog een paar foto's over die ik graag met jullie wil delen, maar die niet echt in mijn vorige stukjes pasten. Dit blogje is dus een samenraapsel van nog wat foto's over van alles en nog wat door elkaar.

De introductie van  Pandemic Legacy Season 2 werd extra luister bijgezet door flesjes met hygiënische handgel en mondmaskers uit te delen. 

Anton demonstreert het Pandemic Legacy Season 2 Masker. Zou het spel zo besmettelijk zijn dat we er voor beschermd moeten worden? 

Op de beurs waren ook veel stands waar je miniaturen en de spullen die je nodig hebt om ze te beschilderen kon kopen. Ik vind het er prachtig uitzien, maar heb zelf nog de tijd nog de vaste hand om de miniaturen in mijn spellen te schilderen. Als ik dit zou doen dan zou het er uitzien alsof een kleuter aan de slag was gegaan en dat lijkt me geen goed idee. 

Er waren ook veel stands waar niet spelgerelateerde spullen werden verkocht. Dit varieerde van my little ponies, honingwijn, kussens met manga afbeeldingen, t-shirts met grappige teksten tot deze prachtige gesneden houten draken. 

Er waren ook meerdere stands waar je speciale tafels kon kopen waar je spellen aan kon doen. Dit vond ik zelf het mooiste exemplaar. Het is alleen niet echt geschikt voor in de woonkamer. Maar als ik zeer ruim behuisd was en een enorme spellenkamer zou hebben, dan zou ik er geen bezwaar tegen hebben om dit exemplaar daar neer te zetten. 

Er is deze Spiel veel geklaagd over de hoge prijzen van nieuwe spellen. Voor sommige tweedehandsspellen werden echter ook flinke prijzen gevraagd. Haleluja! Zestig euro voor een tweedehands spelletje dat een paar jaar geleden  slechts een tientje kostte, vind ik toch best duur. Er zijn maar weinig aandelen die zo'n rendement hebben laten zien in dezelfde periode. 

De meeste spellenliefhebbers halen hun neus op voor Monopoly, maar schijnbaar zijn er uitzonderingen gelet op de enorme stapel Monopoly-varianten die bij deze stand werden aangeboden. 

Het is dat ik geen muts-hoofd heb, want dit exemplaar vind ik werkelijk geweldig gaaf. 

Bezoekers waarvan hun ogen groter zijn dan hun koffer konden in deze stand terecht om hun spellen  met de post naar huis te laten sturen. 

Dit vond ik de meest opvallend verpakking. Mannen vinden het ruimtethema doorgaans leuk, maar zitten niet te wachten op een felroze doos in hun collectie en vrouwen vinden de roze doos dan wel weer leuk maar hebben vaak niet zo veel op met een ruimtethema. Op welke doelgroep richt dit spel zich eigenlijk?

Na vorig jaar het Japanse WC-spel (Who soiled the toilet), werd er dit jaar wederom een WC-spel geïntroduceerd met de bizarre naam Pipi Party. 
En daarmee ben ik aan het eind gekomen van mijn Spiel-verslaggeving voor dit jaar. Ik hoop dat jullie mijn stukjes met plezier gelezen en bekeken hebben.

De komende weken zal het kaf van het koren gescheiden worden en zal langzaamaan steeds duidelijker worden welke spellen nou de echte toppers van deze editie zijn en welke spellen volgend jaar misschien al wel in de ramsj liggen. Ik ben benieuwd!

zondag 5 november 2017

Spiel: de bezoekers

Een klein deel van de bezoekers van Spiel komt verkleed naar de beurs. Deze mensen stoppen hier heel veel tijd in en het resultaat mag er wezen. In dit blog wil ik deze mensen graag even in het zonnetje zetten.

Tattoo Bob in heeft een spannend jurkje aangetrokken om Kamasutra aan de man te brengen

Strike a pose! Lord of the Rings style. 

Spiels Next Top Model demonstreert haar commerciële vaardigheden
 
Cthulhu was ook van de partij 

Hoeveel kinderen zouden nachtmerries hebben gehad na hun bezoekje aan Spiel 

Ik zou ook liever zitten dan rondlopen in zo'n zwaar harnas. 

Strike a pose! Peter Pan syle. 

Zeemannen dromen er van om door deze piraten gekaapt te worden. Ahoy!

Deze verkoopster deed er ook een schepje bovenop om haar spellen aan de man te brengen. 

En nog een Strike a Pose! Dit keer in middeleeuwse stijl. 

Het is toch een stuk leuker om je als stel op deze manier op dezelfde manier te kleden dan door beide een uniseks trainingspak aan te trekken. 

Strike a pose! Star Trek Style!

Strike a pose! Sprookjes stijl!

Dit varkentje heeft een neus voor goede partygames voor in de kroeg

Op deze menukaart staat  een vers bereid bord(spel) Frutti di Mare

Strike a pose! Paas-stijl! (hij is er wel een beetje vroeg bij, dat geef ik toe)

Walk like an Egyptian! 

Pikachu heeft een Duitse prinses geschaakt.